ප්‍රමාද නොවීම නිවනට මගයි. ප්‍රමාද වීම මරණයට මගයි. අප්‍රමාදී වූ අය මැරුණත් නොමැරුණා වගෙයි. පමා වූ අය ජීවත් වුණත් මැරුණා වගෙයි.

මේ වෙනස හොඳින් දන්නා නුවණැත්තෝ, ආර්යයන් වහන්සේලාගේ ගුණ ධර්ම වල ඇලිලා, අප්‍රමාදී බව ගැන සතුටු වෙනවා.

නිතරම වීර්යය කරන, ධ්‍යාන වඩන ඒ නුවණැත්තෝ, සියලු බියෙන් නිදහස් වූ උතුම් නිවන ස්පර්ශ කරනවා.

උත්සාහවන්ත, සිහියෙන් ඉන්න, පිරිසිදු වැඩ කරන, විමසා බලා වැඩ කරන, සංවර වූ, දැහැමිව ජීවත් වෙන, අප්‍රමාදී කෙනාගේ කීර්තිය වැඩෙනවා.

උත්සාහයෙන්, අප්‍රමාදයෙන්, හික්මීමෙන් සහ ඉන්ද්‍රිය දමනයෙන් නුවණැත්තා තමන්ට දූපතක් හදාගන්නවා. ඒ දූපත කෙලෙස් සැඩ පහරට යට වෙන්නේ නැහැ.

අඥාන මෝඩ මිනිස්සු ප්‍රමාද වෙවී ඉන්නවා. ඒත් නුවණැත්තා තමන්ගේ අප්‍රමාදී බව රකින්නේ වටිනාම ධනයක් රකිනවා වගේ.

ප්‍රමාද වෙන්න එපා. කාම සැපවල ඇලෙන්න එපා. අප්‍රමාදීව ධ්‍යාන වඩන කෙනා උතුම් සැපයක් ලබනවා.

යම් දවසක නුවණැත්තා අප්‍රමාදය තුළින් ප්‍රමාදය දුරු කරගත්තොත්, ඔහු ප්‍රඥාව නමැති මාලිගාවට නැගලා, ශෝක නැතිව, ශෝක වෙන සත්වයා දිහා බලනවා. හරියට කන්දක් උඩ ඉන්න කෙනෙක් බිම ඉන්න අය දිහා බලනවා වගේ.

ප්‍රමාද වූ අය අතර අප්‍රමාදීව, නිදා ගත් අය අතර අවදියෙන් ඉන්න නුවණැත්තා, දුර්වල අශ්වයෙක් පහු කරගෙන යන වේගවත් අශ්වයෙක් වගේ අනිත් අය පහු කරගෙන යනවා.

මඝ මානවකයා දෙවියන් අතර ශ්‍රේෂ්ඨ වුණේ (ශක්‍රයා වුණේ) අප්‍රමාදය නිසයි. හැමදාම අප්‍රමාදය ප්‍රශංසා ලබනවා. ප්‍රමාදය නින්දා ලබනවා.

අප්‍රමාදයට කැමති, ප්‍රමාදයට බිය දකින භික්ෂුව, ලොකු කුඩා හැම බන්ධනයක්ම ගින්නක් වගේ දවාගෙන (නිවන් මගට) යනවා.

අප්‍රමාදයට කැමති, ප්‍රමාදයට බිය දකින භික්ෂුව, කවදාවත් පිරිහෙන්නේ නැහැ. ඔහු ඉන්නේ නිවනට හරිම ළඟින්.