සසර ගමන නිම කළ, ශෝක නැති, හැම දෙයින්ම නිදහස් වුන, සියලු ගැට ලිහා දැමූ රහතන් වහන්සේට කිසිම දැවිල්ලක් (දුකක්) නැහැ.

සිහියෙන් ඉන්න රහතන් වහන්සේලා එක තැනක ඇලිලා ඉන්නේ නෑ. විල අතහැරලා යන හංසයෝ වගේ උන්වහන්සේලා ගෙවල් දොරවල් අතහැරලා යනවා.

යම් කෙනෙක් පින් පව් රැස් කරන්නේ නැත්නම් (රහත් නම්), ආහාර ගැන අවබෝධයෙන් ඉන්නවා නම්, නිවන අරමුණු කරගෙන ඉන්නවා නම්, අහසේ යන කුරුල්ලන්ගේ පාර හොයන්න බැරි වගේ උන්වහන්සේලා ගිය තැනක් (උපතක්) හොයන්න බැහැ.

යමෙක් ආශාවන් නැති කළා නම්, ආහාර ගැන තණ්හාවක් නැත්නම්, නිවන අරමුණු කරගෙන ඉන්නවා නම්, අහසේ යන කුරුල්ලන්ගේ පිය සටහන් හොයන්න බැරි වගේ උන්වහන්සේලා ගිය මග හොයන්න බැහැ.

දක්ෂ රියදුරෙක් අශ්වයන්ව දමනය කරනවා වගේ යමෙක් ඉන්ද්‍රියන් දමනය කළා නම්, මානය නැති කළා නම්, ඒ රහතන් වහන්සේට දෙවියෝ පවා කැමතියි.

පොළොව වගේ කම්පා වෙන්නේ නැති, ඉන්ද්‍රඛීලයක් (ස්ථිර කණුවක්) වගේ නොසැලෙන, මඩ නැති විලක් වගේ පැහැදුණ රහතන් වහන්සේට නැවත ඉපදීමක් නැහැ.

මැනවින් අවබෝධ කරගෙන නිදහස් වුන රහතන් වහන්සේගේ සිත ශාන්තයි. වචනය ශාන්තයි. කයත් ශාන්තයි.

ශ්‍රද්ධාව ඉක්මවා ගිය (ප්‍රඥාව ඇති), නිර්වාණය දන්නා, සසර බැමි සිඳ දැමූ, ඉපදීම නැති කළ, ආශාවන් වමාරා දැමූ කෙනා තමයි උත්තම පුරුෂයා.

ගමක වේවා, කැලයක වේවා, මිටියාවතක වේවා, ගොඩබිමක වේවා යම් තැනක රහතන් වහන්සේලා වැඩ ඉන්නවා නම් ඒ භූමිය හරිම රමණීයයි.

සාමාන්‍ය මිනිස්සු කැමති නැති කැලෑවලට, වීතරාගී උතුමන් (රහතන් වහන්සේලා) කැමතියි. මොකද උන්වහන්සේලා කාම සැප හොයන්නේ නැහැ.