තමන් තමන්ට ආදරෙයි නම් තමන්ව හොඳට රැකගන්න ඕනේ (පව් වලින්). නුවණැත්තා යොවුන්, මැදි, මහලු කියන වයස් තුනෙන් එකකදීවත් යහපතේ යෙදෙන්න ඕනේ.

මුලින්ම තමන් හැදිලා ඉන්න ඕනේ. ඊට පස්සේ තමයි අනුන්ට උපදෙස් දෙන්න ඕනේ. එතකොට නුවණැත්තාට අපහාස විඳින්න වෙන්නේ නෑ.

අනුන්ට අවවාද කරන විදියටම තමන් හැසිරෙනවා නම්, අන්න එයාට පුළුවන් අනුන්ව දමනය කරන්න. මොකද තමන්ව දමනය කරගන්න එක හරි අමාරුයි.

තමන්ට පිහිට තමන්මයි. වෙන කවුරු පිහිට වෙන්නද? තමන් හොඳට දමනය වුනාම තමයි (රහත් බව නමැති) ලබාගන්න අමාරු පිහිට ලැබෙන්නේ.

තමන් කරන පව්, තමන්ගෙන්ම උපන් දේවල්. ඒ පව් අඥානයාව විනාශ කරනවා. හරියට තමන්ගෙන්ම හැදුණ දියමන්තිය මැණික විදිනවා වගේ.

ගසක් වසා ගත් මාලුවා වැලක් වගේ යමෙක් සිල් බිඳගත්තොත්, හතුරෙක් එයාට විනාශයක් වෙනවා දකින්න කැමති වගේම එයා තමන්ව විනාශ කරගන්නවා.

නරක වැඩ, තමන්ට අහිතකර වැඩ කරන එක හරි ලේසියි. ඒත් යහපත් වැඩ, හිතකර වැඩ කරන එක තමයි අමාරුම.

යම් අඥානයෙක් මිසදිටු අරගෙන රහතන් වහන්සේලාට, දැහැමි ආර්යයන් වහන්සේලාට බාධා කරනවා නම්, උණ ගසේ ගෙඩි හැදෙන්නේ ගහ මැරෙන්න වගේ එයා විනාශ වෙලා යනවා.

පව් කරලා කිලිටි වෙන්නේ තමන්මයි. පව් නොකර පිරිසිදු වෙන්නෙත් තමන්මයි. පිරිසිදු බව හෝ අපිරිසිදු බව තියෙන්නේ තමන් අතේ. වෙන කෙනෙකුට තව කෙනෙක්ව සුද්ද කරන්න බැහැ.

අනුන්ට කොච්චර වැඩ තිබුණත්, තමන්ගේ යහපත (නිවන් මග) මගහරින්න එපා. තමන්ගේ යහපත අඳුරගෙන ඒ වෙනුවෙන් මහන්සි වෙන්න.