ඇස සංවර කරගැනීම හොඳයි. කන සංවර කරගැනීම හොඳයි. නාසය සංවර කරගැනීම හොඳයි. දිව සංවර කරගැනීම හොඳයි.

කය සංවර කරගැනීම හොඳයි. වචනය සංවර කරගැනීම හොඳයි. හිත සංවර කරගැනීම හොඳයි. හැම තැනම සංවර වුන භික්ෂුව හැම දුකෙන්ම නිදහස් වෙනවා.

අත් පා වචනය සංවර කරගත්, සිත සමාධිගත කරගත්, තනියම සතුටින් ඉන්න කෙනාට තමයි භික්ෂුව කියන්නේ.

කට පරිස්සම් කරගත්ත, උඩඟු නැති, ධර්මය දේශනා කරන භික්ෂුවගේ වචනය හරිම මිහිරි.

ධර්මයේ ඇලුණු, ධර්මය හිතන, ධර්මය සිහි කරන භික්ෂුව සද්ධර්මයෙන් පිරිහෙන්නේ නෑ.

තමන්ට ලැබුණ දේ ගැන සතුටු වෙන්න. අනුන්ට ලැබුණ දේ ගැන ඕනකම හිතන්න එපා. අනුන්ගේ දේවල් වලට ආස කරන භික්ෂුවට සමාධිය ලැබෙන්නේ නෑ.

ටිකක් ලැබුණත් ඒ ගැන සතුටු වෙන, පිරිසිදු ජීවිතයක් ගත කරන භික්ෂුවට දෙවියොත් ප්‍රශංසා කරනවා.

නාම රූප (සිත කය) ගැන 'මගේ' කියලා අල්ලගන්නේ නැති, නැති වුනාට දුක් වෙන්නේ නැති කෙනාට තමයි භික්ෂුව කියන්නේ.

මෛත්‍රියෙන් ඉන්න, බුදු සසුනේ පැහැදුණ භික්ෂුව, සංස්කාර සංසිඳුණ නිවන් සුවය ලබනවා.

පින්වත් භික්ෂුව, මේ නැවේ වතුර (කෙලෙස්) ඉසින්න. වතුර අයින් කළාම නැව සැහැල්ලුවෙන් යනවා. රාගය ද්වේෂය අයින් කළාම ඔයාට නිවනට යන්න පුළුවන්.

පහක් කපන්න (ඕරම්භාගිය සංයෝජන). පහක් අතහරින්න (උද්ධම්භාගිය සංයෝජන). පහක් වඩන්න (ඉන්ද්‍රිය ධර්ම). මේ පහෙන් නිදහස් වුන භික්ෂුව 'සැඩ පහර තරණය කළ කෙනා' වෙනවා.

භික්ෂුව භාවනා කරන්න. පමා වෙන්න එපා. කාමයට හිත යවන්න එපා. අපායේ ගිහින් ගිනි ගුලි කාලා 'අනේ මේක දුකක්' කියලා අඬන්න එපා.

ප්‍රඥාව නැති කෙනාට ධ්‍යාන නෑ. ධ්‍යාන නැති කෙනාට ප්‍රඥාව නෑ. යමෙක් ළඟ මේ දෙකම තියෙනවා නම් එයා නිවනට ළඟයි.

හිස් තැනක (කැලේක) ඉන්න, සිත සංසුන්, ධර්මය දකින භික්ෂුවට මිනිස්සුන්ට නැති දිව්‍යමය සතුටක් ලැබෙනවා.

ස්කන්ධයන්ගේ ඇතිවීම නැතිවීම දකින දකින වාරයක් පාසා එයාට ලොකු සතුටක් එනවා. ඒක තමයි නිවන් දකින අයගේ අමෘතය.

නුවණැති භික්ෂුවගේ මුල මේකයි: ඉන්ද්‍රිය සංවරය, සන්තුෂ්ටිය, සහ ප්‍රාතිමෝක්ෂ සංවරය.

කම්මැලි නැති, පිරිසිදු ජීවිතයක් තියෙන හොඳ යාළුවෝ ආශ්‍රය කරන්න. පිළිගැනීම් (වත්පිළිවෙත්) කරන්න. ආචාරශීලී වෙන්න. එතකොට සතුට වැඩි වෙලා දුක ඉවර කරන්න පුළුවන්.

වස්සිකා මල් පර වුනාම හැලිලා යනවා වගේ, භික්ෂූන් වහන්ස, රාගය ද්වේෂය හලලා දාන්න.

කය වචනය සිත ශාන්ත වුන, සමාධිය තියෙන, ලෝක ආසාව අතහැරපු භික්ෂුවට 'උපශාන්ත' (නිවුණු කෙනා) කියනවා.

තමන්ට තමන්ම අවවාද කරගන්න. තමන්ව විමසලා බලන්න. තමන්ව රැකගෙන සිහියෙන් ඉන්න භික්ෂුව සුවසේ ඉන්නවා.

තමන්ට පිහිට තමන්මයි. තමන්ගේ ගතිය (පිහිට) තමන්මයි. ඒ නිසා වෙළෙන්දෙක් අශ්වයෙක්ව දමනය කරනවා වගේ තමන්ව දමනය කරගන්න.

සතුටින් ඉන්න, බුදු සසුනේ පැහැදුණ භික්ෂුව, සංස්කාර සංසිඳුණ නිවන් සුවය ලබනවා.

බුදු සසුනේ මහණ වුන පොඩි (තරුණ) භික්ෂුව, වලාකුළු වලින් මිදුණු හඳ වගේ මේ ලෝකය එළිය කරනවා.