යමෙක් කෙලෙස් දිනුවා නම් (බුදු වුනා නම්), ඒ ජයග්‍රහණය ආයේ පරදින්නේ නෑ. ඒ බුදුරදුන්ගේ ගෝචරය (නුවණ) අනන්තයි. රාගාදී පද නැති ඒ බුදුරදුන්ව මොන පදයකින් (කෙලෙස් මගකින්) ගෙනියන්නද?

ලෝකේ ඕන තැනකට ගෙනියන්න පුළුවන් දැලක් වගේ තණ්හාවක් උන්වහන්සේට නෑ. ඒ බුදුරදුන්ව මොන පදයකින් ගෙනියන්නද?

ධ්‍යාන වඩන, නිවනට ඇලුනු, සිහිය පිහිටුවා ගත් ඒ බුදුවරුන්ට (සහ රහතුන්ට) දෙවියෝ පවා කැමතියි.

මනුෂ්‍ය ආත්මයක් ලැබීම දුර්ලභයි. මිනිස්සුන්ට ජීවත් වෙන්න අමාරුයි. සද්ධර්මය අහන්න ලැබෙන එක දුර්ලභයි. බුදුවරුන්ගේ උපත ඊටත් වඩා දුර්ලභයි.

සියලු පව් නොකිරීම, කුසල් රැස් කිරීම, තමන්ගේ සිත පිරිසිදු කරගැනීම. මේක තමයි හැම බුදුවරයෙක්ගේම අනුශාසනාව.

ඉවසීම තමයි උතුම්ම තපස. බුදුවරු කියන්නේ නිවන තමයි උතුම්ම දේ කියලා. අනුන්ව මරන කෙනා පැවිද්දෙක් නෙවෙයි. අනුන්ට හිංසා කරන කෙනා ශ්‍රමණයක් නෙවෙයි.

කාටවත් බනින්න එපා. හිංසා කරන්න එපා. විනය රකින්න. කෑමේ පමණ දැනගන්න. විවේකී තැන්වල ඉන්න. භාවනාව දියුණු කරන්න. මේක තමයි බුදුවරුන්ගේ අනුශාසනාව.

කහවනු (සල්ලි) වැස්සක් වැස්සත් කාමයන්ගෙන් සෑහීමකට පත් වෙන්න බෑ. කාමයන්ගේ සැප පොඩ්ඩයි, දුකමයි වැඩි කියලා නුවණැත්තා දැනගන්න ඕනේ.

දිව්‍ය සැප ලැබුණත් සම්මා සම්බුදුරදුන්ගේ ශ්‍රාවකයා ඒවට ආස කරන්නේ නෑ. ඔහු කැමති තණ්හාව නැති කිරීමට (නිවනට) විතරයි.

මිනිස්සු බය වුනාම කඳු, කැලෑ, ගස්, චෛත්‍ය (දේවාල) සරණ යනවා.

ඒවා සරණ යන එක ආරක්ෂාවක් නෙවෙයි. ඒක උතුම් සරණක් නෙවෙයි. ඒවා සරණ ගියාට දුකෙන් නිදහස් වෙන්න බැහැ.

යමෙක් බුද්ධ, ධම්ම, සංඝ කියන තෙරුවන් සරණ යනවා නම්, ඔහු චතුරාර්ය සත්‍යය නුවණින් දකිනවා.

දුක, දුක ඇතිවීම, දුක නැති කිරීම (නිවන), සහ නිවන් මග (ආර්ය අෂ්ටාංගික මාර්ගය) ඔහු අවබෝධ කරගන්නවා.

මේක (තෙරුවන් සරණ) තමයි එකම ආරක්ෂාව. මේක තමයි උතුම්ම සරණ. මේ සරණ ගියොත් විතරයි සියලු දුකෙන් නිදහස් වෙන්නේ.

උතුම් පුරුෂයා (බුදුරදුන්) ලැබීම දුර්ලභයි. උන්වහන්සේ හැම තැනම උපදින්නේ නෑ. ඒ නුවණැත්තා උපදින කුලයම සුවපත් වෙනවා.

බුදුවරුන්ගේ උපත සැපයක්. ධර්ම දේශනාව සැපයක්. සංඝයාගේ සමගිය සැපයක්. සමගි වුන අයගේ තපස (ප්‍රතිපත්තිය) සැපයක්.

ප්‍රමාදය ඉක්මවූ, ශෝකය නැති කළ, පූජාවට සුදුසු බුදුවරුන්ට හෝ ශ්‍රාවකයන්ට යමෙක් පූජා කරනවා නම්...

...ඒ වගේ නිවුණු, බිය නැති උතුමන්ට කරන පූජාවේ පින 'මෙච්චරයි' කියලා මැනලා කියන්න කාටවත් බැහැ.