සිත සැලෙන සුළුයි, චපලයි. රකින්න අමාරුයි, නවත්වන්න අමාරුයි. ඊතල සාදන්නා ඊතලය කෙලින් කරනවා වගේ, නුවණැත්තා මේ සිත කෙලින් කරගන්නවා.

වතුරෙන් ගොඩට ගත් මාළුවෙක් දඟලනවා වගේ, කෙලෙස් මාරයාගෙන් බේරෙන්න හදන මේ සිත (කෙලෙස් නැතුව) දඟලනවා.

සිත දමනය කරන එක අමාරුයි. ඒක හරි වේගවත්. කැමති තැනක නවතිනවා. ඒ වුණාට සිත දමනය කරගන්න එක යහපත්. දමනය කරගත් සිත සැප ගෙන දෙනවා.

සිත දකින්න හරි අමාරුයි. හරිම සියුම්. කැමති අරමුණක එල්ලෙනවා. නුවණැත්තා මේ සිත රැකගන්න ඕනේ. රැකගත් සිත සැප ගෙන දෙනවා.

සිත හරි දුර යනවා. තනියම යන්නේ. ශරීරයක් නැහැ. හෘද වස්තුව ඇතුලේ ඉන්නේ. කවුරු හරි මේ සිත සංවර කරගත්තොත්, ඔහු මාර බන්ධනයෙන් නිදහස් වෙනවා.

ස්ථිර සිතක් නැති, සදහම් නොදන්න, චපල විශ්වාසය තියෙන කෙනාගේ ප්‍රඥාව කවදාවත් සම්පූර්ණ වෙන්නේ නැහැ.

රාගයෙන් තෙත් නොවුන, ද්වේෂයෙන් පහර නොලබපු, පින් පව් දෙකම අතහැරපු, අවදියෙන් ඉන්න රහතන් වහන්සේට බියක් නැහැ.

මේ කය මැටි කළයක් වගේ බිඳෙන බව දැනගෙන, මේ සිත නගරයක් වගේ ආරක්ෂා කරගෙන, ප්‍රඥාව නමැති ආයුධයෙන් මාරයාත් එක්ක යුද්ධ කරන්න ඕනේ.

අහෝ! මේ කය වැඩි කාලයක් පවතින්නේ නැහැ. විඤ්ඤාණය ගියහම, අහක දාපු දර කෑල්ලක් වගේ මේක පොළොවට පස් වෙලා යනවා.

හතුරෙක් හතුරෙකුට කරන නපුරට වඩා, වෛරක්කාරයෙක් වෛරක්කාරයෙකුට කරන නපුරට වඩා, තමන්ගේම වැරදියට පිහිටුවා ගත් සිත තමන්ට ලොකු නපුරක් කරනවා.

අම්මා තාත්තා වත්, නෑදෑයෝ වත් නොකරන තරම් උතුම් යහපතක්, තමන්ගේම මැනවින් පිහිටුවා ගත් සිත තමන්ට ලබා දෙනවා.