ලෝකය (රාගාදී ගින්නෙන්) නිතරම ඇවිලෙද්දී මොන හිනාවක්ද? මොන සතුටක්ද? අවිද්‍යා අන්ධකාරයෙන් වැහිලා ඉද්දී ඇයි නුවණ නමැති පහන හොයාගන්නේ නැත්තේ?

බලන්න මේ ශරීරය දිහා. ලස්සනට සරසලා තිබුණට මේක තුවාලයක් වගේ. ලෙඩ ගොඩක්. මිනිස්සු මේක ගැන ගොඩක් දේවල් හිතන් ඉන්නවා. ඒත් මේකේ ස්ථිර පැවැත්මක් නෑ.

මේ රූපය දිරලා ගිහින්. ලෙඩ වලට කැදැල්ලක් වගේ. බිඳෙන සුළුයි. මේ කුණු ශරීරය කැඩිලා යනවා. ජීවිතය කෙළවර වෙන්නේ මරණයෙන්.

සරත් කාලෙට වේලිලා ගිය ලබු ගෙඩි වගේ, (සුදු වෙලා) පාට වැටුන මේ ඇට කටු දැක්කම මොන ආසාවක්ද?

මේ ශරීරය ඇට වලින් හදපු, මස් ලේ වලින් ආලේප කරපු නගරයක් වගේ. මේක ඇතුලේ ජරාව, මරණය, මානය සහ ගුණ මකු බව තැන්පත් වෙලා තියෙනවා.

ලස්සනට හදපු රජ රථ වුනත් දිරල යනවා. මේ ශරීරයත් ජරාවට පත් වෙනවා. ඒත් සත්පුරුෂයන්ගේ ධර්මය (ගුණ) දිරන්නේ නෑ. සත්පුරුෂයෝ ඒක ලෝකෙට කියනවා.

ඇසූ පිරූ තැන් නැති (ධර්ම දැනුම නැති) මිනිහා, ගොනෙක් වගේ වයසට යනවා. එයාගේ මස් එල්ලෙනවා විතරයි, ප්‍රඥාව වැඩෙන්නේ නෑ.

(මේ ශරීරය නමැති) ගේ හදන වඩුවා (තණ්හාව) හොය හොය මම සසරේ ගොඩක් ආත්ම වල ඇවිද්දා. ආයේ ආයේ ඉපදෙන එක මහා දුකක්.

ඒයි ගේ හදන වඩුවා (තණ්හාව)! මම උඹව අඳුරගත්තා. ආයේ උඹට මට ගෙවල් හදන්න බෑ. මම උඹේ පරාල (කෙලෙස්) ඔක්කොම කැඩුවා. මුදුන් යටලීයත් (අවිද්‍යාව) කැඩුවා. මගේ සිත නිවනට පත් වුණා. තණ්හාව නැති වෙලා ගියා.

තරුණ කාලේ බ්‍රහ්මචරියාවේ හැසිරුණේ නැත්නම්, ධනය හම්බ කළෙත් නැත්නම්, මාළු නැති විලක ඉන්න නාකි කොක්කු වගේ වයසට ගියාම පසුතැවෙනවා.

තරුණ කාලේ හරියට හිටියේ නැත්නම්, ධනය හම්බ කළෙත් නැත්නම්, දුන්නෙන් විදපු ඊතල වගේ (වැටුන තැනම ඉඳගෙන) පරණ දේවල් ගැන හිත හිත අඬනවා.