යුද්ධෙදි ඇතෙක් ඊතල පහරවල් ඉවසනවා වගේ, මම නින්දා අපහාස ඉවසනවා. මොකද ලෝකේ ගොඩක් අය දුස්සීලයි (ගුණ යහපත් නෑ).

හික්මුණ ඇතාව සභාවට ගේනවා. රජතුමා යන්නේ හික්මුණ ඇතෙක් පිටේ. මිනිස්සු අතරිනුත් නින්දා අපහාස ඉවසන, හික්මුණ කෙනා තමයි ශ්‍රේෂ්ඨ.

හික්මුණ අශ්වයෝ උතුම්. මහා ඇත්තු උතුම්. ඒ හැමෝටම වඩා තමන්ව දමනය කරගත්ත කෙනා උතුම්.

සත්තු පිටේ ගිහින් කවදාවත් නොගිය දිසාවට (නිවනට) යන්න බෑ. ඒත් තමන්ව දමනය කරගත්තොත් එතනට යන්න පුළුවන්.

මද කිපිලා දම්වැලෙන් බැඳලා ඉන්න 'ධනපාල' ඇතා කෑම කන්නේ නෑ. ඌ කැලේ ඉන්න අම්මව (ඇත්දෙන්නව) මතක් කරනවා.

කම්මැලියා බඩ පිරෙන්න කාලා, ඌරෙක් වගේ පෙරලි පෙරලි නිදාගන්නවා. ඒ මෝඩයා ආයේ ආයේ මව් කුසක උපදිනවා.

ඉස්සර මගේ හිත හිතුන හිතුන තැන ගියා. ඒත් මද කිපුන ඇතෙක්ව හෙණ්ඩුවෙන් පාලනය කරනවා වගේ, අද මම මගේ හිත නුවණින් පාලනය කරගන්නවා.

ප්‍රමාද වෙන්න එපා. තමන්ගේ සිත රැකගන්න. මඩේ එරුණ ඇතෙක් ගොඩ එනවා වගේ, කෙලෙස් මඩෙන් ගොඩ එන්න.

යහපත්, නුවණැති යාළුවෙක් ලැබුණොත්, සතුටින් සිහියෙන් එයා එක්ක ඉන්න. එතකොට හැම කරදරයක්ම දිනන්න පුළුවන්.

යහපත් යාළුවෙක් ලැබුණේ නැත්නම්, රට අතහැරලා යන රජෙක් වගේ, කැලේ යන ඇතෙක් වගේ තනියම යන්න.

තනියම ඉන්න එක උතුම්. මෝඩයෝ එක්ක යාළුකම් එපා. කැලේ ඉන්න ඇතා වගේ පව් නොකර තනියම ඉන්න.

වැඩක් වුනාම යාළුවෝ ඉන්න එක සැපක්. තියෙන දෙයකින් සතුටු වෙන එක සැපක්. මැරෙන වෙලාවට පින සැපක්. හැම දුකක්ම නැති කරන එක (නිවන) තමයි ලොකුම සැප.

අම්මාට සැලකීම සැපක්. තාත්තාට සැලකීම සැපක්. ශ්‍රමණවරුන්ට සැලකීම සැපක්. බ්‍රාහ්මණයන්ට (රහතුන්ට) සැලකීම සැපක්.

නාකි වෙනකල් සිල් රැකීම සැපක්. පිහිටපු ශ්‍රද්ධාව සැපක්. ප්‍රඥාව ලැබීම සැපක්. පව් නොකර ඉන්න එක සැපක්.