පොඩි සැපක් අතහැරියම ලොකු සැපක් ලැබෙනවා නම්, නුවණැත්තා අර ලොකු සැපය දැකලා පොඩි සැප අතහරිනවා.

අනුන්ට දුක් දීලා තමන් සැප හොයන කෙනා, වෛරයෙන් වෙලිලා ඉන්නේ. එයා කවදාවත් වෛරයෙන් නිදහස් වෙන්නේ නෑ.

කළ යුතු දේ පැත්තක දාලා, නොකළ යුතු දේ කරන, මාන්නයෙන් ඉන්න, පමා වුන අයගේ ආශ්‍රව (කෙලෙස්) වැඩි වෙනවා.

යමෙක් කායානුපස්සනාව හොඳින් වඩනවා නම්, නොකළ යුතු දේ කරන්නේ නැත්නම්, කළ යුතු දේම කරනවා නම්, සිහියෙන් ඉන්න ඒ අයගේ ආශ්‍රව නැති වෙනවා.

(මේකේ තේරුම ගැඹුරුයි: අම්මා කියන්නේ තණ්හාව. තාත්තා කියන්නේ මානය). තණ්හාවයි මානයයි මරලා, ශාස්වත උච්ඡේද කියන රජවරු දෙන්නත් මරලා... රහතන් වහන්සේ දුක් නැතුව ඉන්නවා.

තණ්හාවයි මානයයි මරලා... විචිකිච්ඡාව (ව්‍යාඝ්‍රයා) එක්ක නීවරණ පහම මරලා... රහතන් වහන්සේ දුක් නැතුව ඉන්නවා.

රෑ දවල් දෙකේම බුදු ගුණ සිහි කරන ගෞතම බුදුරදුන්ගේ ශ්‍රාවකයෝ හැමදාම හොඳ සිහියෙන් (පිිබිදිලා) ඉන්නේ.

රෑ දවල් දෙකේම ධර්ම ගුණ සිහි කරන ශ්‍රාවකයෝ හොඳ සිහියෙන් ඉන්නේ.

රෑ දවල් දෙකේම සංඝ ගුණ සිහි කරන ශ්‍රාවකයෝ හොඳ සිහියෙන් ඉන්නේ.

රෑ දවල් දෙකේම කය ගැන සිහිය (කායගතා සතිය) තියෙන ශ්‍රාවකයෝ හොඳ සිහියෙන් ඉන්නේ.

රෑ දවල් දෙකේම අවිහිංසාවට (කරුණාවට) සිත යොමු කරපු ශ්‍රාවකයෝ හොඳ සිහියෙන් ඉන්නේ.

රෑ දවල් දෙකේම භාවනාවට සිත යොමු කරපු ශ්‍රාවකයෝ හොඳ සිහියෙන් ඉන්නේ.

මහණ වෙන එක අමාරුයි. ඒකේ ඇලිලා ඉන්න එකත් අමාරුයි. ගිහි ගෙදර ඉන්න එකත් දුකක්. නොගැලපෙන අය එක්ක ඉන්න එකත් දුකක්. සසරේ යන එකත් දුකක්. ඒ නිසා සසරේ යන කෙනෙක් වෙන්න එපා.

ශ්‍රද්ධාවන්ත, සිල්වත්, පිරිවර සහ භෝග සම්පත් තියෙන කෙනා කොහේ ගියත් පිදුම් ලබනවා.

සත්පුරුෂයෝ හිමාල කන්ද වගේ දුරට පේනවා (කීර්තිය පැතිරෙනවා). අසත්පුරුෂයෝ රෑට විදපු ඊතල වගේ ළඟ හිටියත් පේන්නේ නෑ.

තනියම ඉඳගන්න, තනියම නිදාගන්න, කම්මැලි නොවී තනියම හැසිරෙන, තමන්ව දමනය කරගන්න කෙනා කැලෑවට (විවේකයට) ආස කරනවා.