තමන්ගේ වැරදි පෙන්නලා දෙන, නිධානයක් පෙන්නනවා වගේ අවවාද කරන නුවණැත්තාව ඇසුරු කරන්න ඕනේ. එහෙම කෙනෙක්ව ඇසුරු කළොත් යහපතක් මිසක් අයහපතක් වෙන්නේ නැහැ.

අවවාද කරන, අනුශාසනා කරන, පව් වැඩ වලින් වළක්වන කෙනාට සත්පුරුෂයෝ කැමතියි. අසත්පුරුෂයෝ අකමැතියි.

පාප මිත්‍රයන්ව ආශ්‍රය කරන්න එපා. අධම මිනිස්සුන්ව ආශ්‍රය කරන්න එපා. කල්‍යාණ මිත්‍රයන්ව ආශ්‍රය කරන්න. උතුම් මිනිස්සුන්ව ආශ්‍රය කරන්න.

ධර්මය බීපු කෙනා (අවබෝධ කරගත් කෙනා) පහන් සිතින් සුවසේ නිදාගන්නවා. නුවණැත්තා හැමතිස්සෙම ආර්යයන් වහන්සේලා දේශනා කළ ධර්මයේ ඇලෙනවා.

වතුර ගෙන යන අය වතුර ගෙන යනවා. ඊතල හදන අය ඊතල කෙලින් කරනවා. වඩු බාස්ලා ලී නවනවා. නුවණැත්තෝ තමන්ව දමනය කරගන්නවා.

තනි ගලින් හැදුව පර්වතයක් හුළඟට හෙලවෙන්නේ නෑ වගේ, නුවණැත්තෝ නින්දාවෙදිත් ප්‍රශංසාවෙදිත් කම්පා වෙන්නේ නැහැ.

ගැඹුරු විලක් හරිම නිසලයි, පැහැදිලියි. ඒ වගේ නුවණැත්තෝ බණ අහලා (සිතින්) පැහැදෙනවා (නිවෙනවා).

සත්පුරුෂයෝ හැම දේම අතහරිනවා. රහතන් වහන්සේලා කාමයන් ගැන කතා කරන්නේ නැහැ. සැප ලැබුනත් දුක ලැබුනත් නුවණැත්තෝ උඩඟු වෙන්නෙවත් වැටෙන්නෙවත් නැහැ.

තමන් වෙනුවෙන් වත්, අනුන් වෙනුවෙන් වත් පව් කරන්න එපා. දරුවන්, ධනය, රට රාජ්‍යය අධර්මයෙන් පතන්න එපා. තමන්ගේ දියුණුව අධර්මයෙන් පතන්න එපා. එයා තමයි සිල්වතා, නුවණැත්තා, දැහැමි කෙනා.

මිනිස්සු අතරින් එතෙරට (නිවනට) යන අය හරිම ටිකයි. අනිත් වැඩි දෙනා මේ ඉවුරේම (සංසාරයේම) දුව දුව ඉන්නවා.

යමෙක් මැනවින් දේශනා කළ ධර්මයේ හැසිරෙනවා නම්, තරණය කරන්න අමාරු මාරයාගේ විෂය (සසර) ඉක්මවා ඔවුන් එතෙරට යනවා.

නුවණැත්තා කළු ධර්ම (අකුසල්) අතහැරලා, ගිහි ගෙයින් නික්මී, අමාරු වුනත් විවේකය (නිවන) ඇති සුදු ධර්ම (කුසල්) වඩන්න ඕනේ.

කාමයන් අතහැරලා, කිසිවක් නැති වෙලා, හිතේ කෙලෙස් සුද්ද කරගෙන, ඒ විවේකයට (නිවනට) කැමති වෙන්න ඕනේ.

යම් කෙනෙක් බොජ්ඣංග ධර්ම හොඳින් වැඩුවා නම්, උපාදාන අතහැරලා නිදහස් වුනා නම්, ඒ ආශ්‍රව ක්ෂය කළ රහතන් වහන්සේලා ලෝකයේ පිරිනිවන් පානවා.