ඉක්මන් කරලා පින් කරන්න ඕනේ. පව් වැඩ වලින් සිත වළක්වගන්න ඕනේ. පින් කරන්න පරක්කු වුනොත්, සිත ඉබේම පව් වැඩ වලට කැමති වෙනවා.

වැරදිලා හරි පවක් වුනොත්, ඒක ආයේ ආයේ කරන්න එපා. ඒකට කැමති වෙන්න එපා. පව් රැස් වුනොත් ඒක දුකක්.

පිනක් කළොත්, ඒක ආයේ ආයේ කරන්න. ඒකට කැමති වෙන්න. පින් රැස් වුනොත් ඒක සැපයක්.

පව් විපාක දෙනකල් පව්කාරයා හිතන්නේ ඒක හොඳයි කියලා. ඒත් විපාක දෙනකොට එයාට තේරෙනවා ඒක නරකයි කියලා.

පින් විපාක දෙනකල් පින්වතාට (සමහර විට) දුක හිතෙනවා. ඒත් පින් විපාක දෙනකොට එයාට තේරෙනවා ඒක කොච්චර හොඳද කියලා.

'පොඩි පවක්නේ, මට විපාක දෙන එකක් නෑ' කියලා පව් සැහැල්ලුවට ගන්න එපා. වතුර බිංදුව බිංදුව වැටිලා කළයක් පිරෙනවා වගේ, ටික ටික එකතු වෙලා අඥානයා පව් පුරව ගන්නවා.

'පොඩි පිනක්නේ, මට විපාක දෙන එකක් නෑ' කියලා පින් සැහැල්ලුවට ගන්න එපා. වතුර බිංදුව බිංදුව වැටිලා කළයක් පිරෙනවා වගේ, ටික ටික එකතු වෙලා නුවණැත්තා පින් පුරව ගන්නවා.

බඩු ටිකක් සහ වටිනා ධනයක් අරන් යන වෙළෙන්දෙක් අනතුරුදායක පාරක් මගහරිනවා වගේ, ජීවත් වෙන්න ආස කෙනෙක් වස මගහරිනවා වගේ, පව් කිරීම මගහරින්න ඕනේ.

අතේ තුවාලයක් නැත්නම් අතින් වස අල්ලන්න පුළුවන් (විෂ වෙන්නේ නෑ). ඒ වගේ පව් නොකරන (චේතනාවක් නැති) කෙනාට පවක් සිද්ධ වෙන්නේ නැහැ.

කෙලෙස් නැති පිරිසිදු උතුමෙකුට කවුරු හරි ද්වේෂ කළොත්, හුළඟට විරුද්ධව දාපු දූවිලි තමන්ගේ ඇඟේම වදිනවා වගේ, ඒ පාපය ඒ අඥානයා කරාම එනවා.

සමහරු මව් කුසක උපදිනවා. පව්කාරයෝ නිරයේ උපදිනවා. පින් කළ අය දිව්‍ය ලෝකේ යනවා. කෙලෙස් නැති කළ අය පිරිනිවන් පානවා.

අහසේ හිටියත්, මුහුදේ හිටියත්, ගල් ලෙනක හිටියත්, පව් කළ කෙනෙකුට විපාක නොදී බේරෙන්න පුළුවන් තැනක් මේ ලෝකේ නැහැ.

අහසේ හිටියත්, මුහුදේ හිටියත්, ගල් ලෙනක හිටියත්, මරණයෙන් බේරෙන්න පුළුවන් තැනක් මේ ලෝකේ නැහැ.