නොකළ යුතු දේ කරන, කළ යුතු දේ නොකරන, තමන්ගේ යහපත අතහැරලා ආසාවන් පස්සේ යන කෙනා, පස්සේ කාලෙක සිල්වත් අය දිහා බලලා දුක් වෙනවා.

ආස කරන අය එක්ක ඉන්නත් එපා. අකමැති අය එක්ක ඉන්නත් එපා. ආස අයව නොදකින එකත් දුකක්. අකමැති අයව දකින එකත් දුකක්.

ඒ නිසා කාටවත් ආස වෙන්න (ඇලෙන්න) එපා. ආස අය නැති වෙන එක දුකක්. යමෙක්ට ප්‍රිය අප්‍රිය කියලා දෙකක් නැත්නම් එයාට ගැටළු නෑ.

ප්‍රිය කරන දේ නිසා ශෝකය ඇති වෙනවා. බිය ඇති වෙනවා. ප්‍රිය දේ අතහැරපු කෙනාට ශෝකයක් නෑ. එතකොට කොහෙන්ද බයක්?

ප්‍රේමය නිසා ශෝකය ඇති වෙනවා. බිය ඇති වෙනවා. ප්‍රේමය අතහැරපු කෙනාට ශෝකයක් නෑ. බියක් නෑ.

ඇල්ම (රතිය) නිසා ශෝකය ඇති වෙනවා. බිය ඇති වෙනවා. ඇල්ම අතහැරපු කෙනාට ශෝකයක් නෑ. බියක් නෑ.

කාමය නිසා ශෝකය ඇති වෙනවා. බිය ඇති වෙනවා. කාමය අතහැරපු කෙනාට ශෝකයක් නෑ. බියක් නෑ.

තණ්හාව නිසා ශෝකය ඇති වෙනවා. බිය ඇති වෙනවා. තණ්හාව අතහැරපු කෙනාට ශෝකයක් නෑ. බියක් නෑ.

සිල්වත්, දැක්ම (ප්‍රඥාව) තියෙන, දැහැමි, ඇත්ත කියන, තමන්ගේ වැඩ (නිවන් මග) කරගන්න කෙනාට ලෝකයා කැමතියි.

නිවනට කැමති, හිතින් නිවන ස්පර්ශ කරපු, කාමයන්ගේ නොඇලුණු කෙනාට 'උඩු ගං බලා යන කෙනා' (අනාගාමී) කියලා කියනවා.

ගොඩ කාලෙකින් පිටරටක ඉඳන් එන කෙනෙක්ව නෑදෑයෝ, යාළුවෝ සතුටින් පිළිගන්නවා.

ඒ වගේම පින් කරපු කෙනා මැරිලා පරලොව යද්දී, එයා කරපු පින් ඇවිත් එයාව පිළිගන්නවා. හරියට නෑදෑයෝ එයාව පිළිගන්නවා වගේ.