සිතුවිලි වලට සිත ම මුල් වේ. සිත ම ප්‍රධාන වේ. නරක සිතින් යමක් කිව්වොත් හෝ කළොත්, ගැල යොදපු ගවයාගේ පස්සෙන් එන රෝදය වගේ දුක ඔහු පස්සෙන් එනවා.

සිතුවිලි වලට සිත ම මුල් වේ. යහපත් සිතින් යමක් කිව්වොත් හෝ කළොත්, තමා අතහැර නොයන සෙවනැල්ල වගේ සැපය ඔහු පස්සෙන් එනවා.

මට බැන්නා, මට ගැහුවා, මාව පරාජය කළා, මගේ දේ ගත්තා කියලා කවුරු හරි හිත හිත ඉන්නවා නම්, එයාගේ වෛරය කවදාවත් සංසිඳෙන්නේ නැහැ.

මට බැන්නා, මට ගැහුවා, මාව පරාජය කළා, මගේ දේ ගත්තා කියලා කවුරු හරි හිත හිත ඉන්නේ නැත්නම්, එයාගේ වෛරය සංසිඳෙනවා.

මේ ලෝකයේ කවදාවත් වෛර කිරීමෙන් වෛරය සංසිඳෙන්නේ නැහැ. වෛර නොකිරීමෙන් මයි වෛරය සංසිඳෙන්නේ. මෙය ලෝක ස්වභාවයයි.

අපි කවදා හරි මැරෙන බව අඥාන අය දන්නේ නැහැ. ඒක දන්න අයගේ කලහ විවාද ඒ හේතුවෙන් ම සංසිඳෙනවා.

ශරීරයේ ලස්සන බල බලා, ඉන්ද්‍රිය සංවරයක් නැතුව, කෑමේ පමණ නොදැන, කම්මැලිව ඉන්න කෙනාව, දුර්වල ගසක් හුළඟට ඇද වැටෙනවා වගේ කෙලෙස් මාරයා විසින් යටපත් කරනවා.

ශරීරයේ අසුභය බලමින්, ඉන්ද්‍රිය සංවරව, කෑමේ පමණ දැනගෙන, ශ්‍රද්ධාවෙන් හා වීර්යයෙන් ඉන්න කෙනාව, ගල් පර්වතයක් හුළඟට නොසෙලවෙන්නා වගේ කෙලෙස් මාරයාට යටපත් කරන්න බැහැ.

කෙලෙස් කහට තියෙද්දී, ඉන්ද්‍රිය දමනයක් හෝ සත්‍යවාදී බවක් නැතුව කවුරු හරි සිවුරක් දැරුවාට, ඔහු ඒ සිවුරට සුදුසු වෙන්නේ නැහැ.

යමෙක් කෙලෙස් කහට බැහැර කරලා, සිල්වත් වෙලා, ඉන්ද්‍රිය දමනයෙන් හා සත්‍යයෙන් යුක්ත ද, ඔහුමයි සිවුරට සුදුසු වෙන්නේ.

නිසරු දේ සරු හැටියටත්, සරු දේ නිසරු හැටියටත් දකින මිසදිටු අදහස් ඇති අයට කවදාවත් සත්‍ය අවබෝධ වෙන්නේ නැහැ.

සරු දේ සරු හැටියටත්, නිසරු දේ නිසරු හැටියටත් දකින යහපත් අදහස් ඇති අයට සත්‍ය අවබෝධ වෙනවා.

හරියට සෙවිලි නොකළ ගෙදරකට වැස්ස කාන්දු වෙනවා වගේ, භාවනා කරලා දියුණු නොකළ සිතට රාගය ඇතුල් වෙනවා.

හොඳින් සෙවිලි කළ ගෙදරකට වැස්ස කාන්දු නොවන්නා වගේ, භාවනා කරලා දියුණු කළ සිතට රාගය ඇතුල් වෙන්නේ නැහැ.

පව්කාරයා තමන් කළ කිලුටු වැඩ දැකලා, මෙලොවදිත් ශෝක වෙනවා, පරලොවදිත් ශෝක වෙනවා. දෙලොවම ශෝක වෙනවා.

පින් කළ කෙනා තමන්ගේ පිරිසිදු ක්‍රියා දැකලා, මෙලොවදිත් සතුටු වෙනවා, පරලොවදිත් සතුටු වෙනවා. දෙලොවම සතුටු වෙනවා.

පව්කාරයා 'මම පව් කළා' කියලා මෙලොවදිත් තැවෙනවා. පරලොව ගියාම අපායේ ඉපදිලා ඊටත් වඩා තැවෙනවා.

පින් කළ කෙනා 'මම පින් කළා' කියලා මෙලොවදිත් සතුටු වෙනවා. පරලොව ගියාම සුගතියේ ඉපදිලා ඊටත් වඩා සතුටු වෙනවා.

ප්‍රමාද වූ පුද්ගලයා ධර්මය කොච්චර දේශනා කළත්, ඒ අනුව හැසිරෙන්නේ නැත්නම්, ඔහු අනුන්ගේ හරක් ගණන් කරන එඬේරෙක් වගේ. ඔහුට මහණකමේ ඵල ලැබෙන්නේ නැහැ.

ටිකක් බණ දන්න කෙනා වුනත්, ධර්මයට අනුව හැසිරෙනවා නම්, රාගය ද්වේෂය මෝහය දුරු කරලා, සිත නිදහස් කරගෙන ඉන්නවා නම්, ඔහු මහණකමේ ඵල ලබනවා.